Ik rouwde.  En zag hoe mijn kinderen worstelden met hun verdriet.

Ik wilde hun pijn dragen, oplossen, wegnemen. Maar besefte dat ik dat niet kon.

Liefde betekent niet dat je het lijden van de ander kunt voorkomen, maar dat ieder zijn eigen weg heeft te gaan.

Een pijnlijk, en tegelijk richtinggevend, besef.

Wat kon ik wél doen? Hoe kon ik er wél voor hen zijn?

Ik wilde het leven vóórleven, maar wist niet hoe.

Mijn eigen hart was gebroken. Hier begon mijn zoektocht.

Ik ging studeren voor rouw- en verliestherapeut, volgde coachopleidingen en wilde begrijpen hoe ik zelf omging met verlies.

Ik ontdekte dat doorgaan mijn overlevingsstrategie was.

Zo deed ik dat ook toen mijn vader plotseling overleed, toen ik 21 was.

Ik ging door. En vermeed daarmee de rauwe kant van rouw.

Ik was aan het overleven, in plaats van leven.

Het werd een weg van vallen en opstaan.
Rauw en onzeker.

Een weg waarin ik mijn verliezen stukje bij beetje leerde vastpakken om ze later weer los te kunnen laten.

Zo ontstond er ruimte.
Veerkracht.
Liefde.
Zachtheid.
Diepte en eerlijkheid.

Die bedding neem ik mee in mijn werk.

Ik luister niet alleen met kennis, maar ook met mijn hart.

Met aandacht, respect en geduld onderzoek ik samen met jou waar beweging kan ontstaan.

Van vastzitten naar openen. Van overleven naar leven.

Ik loop een stukje met je mee. Naast je. In jouw tempo.

Met alles wat er is.

Nieuwe Skoop staat voor caring in nabijheid en daring in eerlijkheid.

“Je kunt pas loslaten als je eerst hebt vastgepakt.”

— Wibe Veenbaas

Ervaringen